Daar ben je dan: je luistert (misschien al jaren) naar de prediking die in jouw kerk gehouden wordt en je denkt dat het wel goed zit met je. Want er wordt je verteld dat je zonden vergeven zijn en je trekt zo je eigen conclusie: ‘O, ik zit dus op rozen, er kan mij niks gebeuren!’
Zegt de Bijbel niet dat er geen verdoemenis is voor hen die in Christus Jezus zijn (Romeinen 8:1)? Inderdaad, maar heb je het hele vers gelezen?
“Dus is er nu geen verdoemenis voor hen die in Christus Jezus zijn, die niet naar het vlees wandelen, maar naar de Geest.“
Want het einde van het vers is minstens zo belangrijk als het begin!
En is dat het enige wat de Bijbel daarover zegt?
“Want wij moeten allen voor de rechterstoel van Christus openbaar worden, opdat ieder vergelding ontvangt voor wat hij door middel van zijn lichaam gedaan heeft, hetzij goed, hetzij kwaad.”
Als Paulus ‘wij’ zegt, dan sluit hij zichzelf daarbij in: “Wij moeten allen … .”
Kortom: er is geen verdoemenis meer, geen veroordeling, maar wel nog beoordeling!
Wat Jezus tegen de gemeente in Laodicea zegt, zegt Hij tegen iedereen:
“Ieder die Ik liefheb, wijs Ik terecht en bestraf Ik. Wees dan ijverig en bekeer u“ (Openbaring 3:19).



